Njegovo visokopreosveštenstvo Arhiepiskop cetinjski i Mitropolit crnogorsko-primorski g. Joanikije danas, 2. februara, u Velikom Trnovu u Bugarskoj, posjetio je Hram Svetih četrdeset mučenika sevastijskih i obišao grob Svetog Save, u kojem je prvi arhiepiskop srpski prvobitno bio sahranjen.

Iz Trnova, gradu gdje je svetitelj usnuo u Gospodu prilikom povratka sa svog drugog pokloničkog putovanja u Svetu zemlju, kralj Vladislav je mošti Svetog Save, uz najviše crkveno-državne počasti, 1237. godine prenio u manastir Mileševu.

Mitropolit crnogorsko-primorski g. Joanikije boravi u višednevnoj posjeti Bugarskoj, gdje je juče u Sabornom hramu Svete braće Kirila i Metodija u bugarskom gradu Loveču, povodom dvadesetpetogodišnjice službe Mitropolita Gavrila na tronu Lovčanske eparhije, učestvovao u evharistijskom sabranju, kojim je načalstvovao je Njegova svetost Patrijarh bugarski Danilo.

U pratnji Visokopreosvećenog Mitropolita Joanikija su njegov sekretar i arhijerejski namjesnik cetinjski, protojerej Ostoja Knežević i jeromonah Nikolaj, sabPetar D. Šerović: Istorija i tradicija o Svetom Savi u Boki kotorskoj

Najvažniji primorski grad u državi Nemanjića bio je Kotor u današnjoj Boki. Ovaj je grad veliki župan Stefan Nemanja osvojio nakon duljeg opsijedanja negdje g. 1185 te ga utvrdio i sagradio u njemu dvor. Od toga vremena, pa sve do g. 1370 ostade Kotor, a s njim i skoro cijela teritorija današnje Boke, u državi Nemanjića.

Ovo je vrijeme, prema onome, što znamo iz istorije i Sveti Sava iz raznih preostalih spomenika iz onoga doba, bilo za cijelu Boku zlatno doba. To nam potvrđuje još i obilata narodna tradicija, koja spominje skoro sve vladare Nemanjiće, a naročito pak Nemanjina najmlađeg sina sv. Savu. Kako je poznato, kada je g. 1219 srpska crkva postala samostalnom, sv. Sava je osnovao između ostalih novih episkopija u srpskoj državi i episkopiju za Zetu. Katedre episkopa bile su, po ondašnjem običaju, pri manastirima. Tako se je stolica zetskog episkopa nalazila „v dioklitijskom Pomorju v hramje arhistratiga Mihaila”. Po mišljenju najpriznatijih naših istoričara, potpuno je utvrđeno, da je episkopska stolica za Zetu bila u manastiru sv. Arh. Mihaila na Prevlaci u današnjoj Boki Kotorskoj.

Ovaj veličanstveni manastir sa crkvom sa tri apside bio je ograđen u doba Stefana Prvovjenčanog na Prevlaci na temeljima starog, porušenog, istoimenog manastira. Ovaj se novi manastir i episkopi, koji su tu stanovali, vrlo često spominje u listinama XIII, XIV i HV vijeka, a naročito ima o njemu dosta podataka u starom dragocjenom arhivu Okružnog suda u Kotoru. Kada je g. 1346 srpska Arhiepiskopija bila proglašena Patrijaršijom, zetska Episkopija postade Mitropolijom, te se u dubrovačkim knjigama češće spominje između g. 1362 i 1382 „mitropolit sv. Mihaila” na Prevlaci

Za ratovanja Balše III Stratimirovića s Mlečićima god. 1405, kada mletačko brodovlje ugrožavaše kotorski zaljev, ne mogaše mitropolit dalje ostanuti na Prevlaci, te je vrlo vjerovatno, da je u to vrijeme stolica Zetske mitropolije bila prenesena u manastir sv. Bogorodice u Šestanskoj Krajini. Veličanstveni prevlački manastir bio je nekoliko godina kasnije razoren. Kada se je g. 1481 povratio u otadžbinu iz Italije zetski gospodar Ivan Crnojević, sagradio je na Cetinju manastir Rođenja sv. Bogorodice i u ovaj manastir g. 1485 premjestio iz Krajine stolicu slavne Zetske mitropolije, gdje se i danas nalazi. Ruševine prevlačkog manastira opisao je podrobno pok. M. Crnogorčević u „Starinaru” g. 1893, a nedavno ih je posjetio i snimio poznati beogradski arhitekt g. Đurđe Bošković. On je među zidinama Nemanjićskog manastira otkrio temelje male crkve ranijeg manastira. G. Dimitrije Vitković u „Glasniku Istorijskog društva u Novom Sadu” knjiga VII u raspravi: „Šta je nekad bila Vretanija”, po kojoj su marčanske vladike nosile naziv „vrjetanski”, dolazi do zaključka, da je Vrjetanija bila naše jugozapadno Primorje i da su se naši krajišnici držali imena Vrjetanije, da se ne odvoje od svoje starine.

Po Vitkoviću je ta starina manastir sv. Arhanđela na Prevlaci, dakle u Vrjetaniji ili Primorju gdje je bilo sjedište episkopa zetskoga. Prema tome manastir Marča bi bio posvećen sv. Arhanđelima, da narod potsjeća na negdašnji glasoviti svetosavski manastir na Prevlaci, gdje su dugo vremena stanovali Zetski episkopi i mitropoliti. U čuvenom manastiru Savini kraj Hercegnovoga čuva se velikim pijetetom znameniti krst s natpisom, u kojemu se kaže, da je to krst sv. Save. O ovome su krstu pisali mnogi naši i strani naučnici. Nedaleko od manastira Banje, poviše grada Perasta, na jednom velikom kršu, od kuda izvire voda, vidi se kao ruka pritisnuta u kamenu.

Narod vjeruje, da je to otisak ruke sv. Save, koji da je izveo živu vodu, što tu izvire – Nešto slično se pripovijeda i u Orahovcu. Na putu između Grahova i Krivošija u kamenu se vidi kao neka ljudska stopa, a narod vjeruje, da je tu ostala utisnuta stopa sv. Save, koji da je tuda često prolazio. Postanak imena polja Dvrsno u Krivošijama, pripisuje se također sv. Savi. Pripovijeda se, da je sv. Savi, kada je tuda prolazio, od jednoga mještanina nanesena velika uvreda i nepravda, te je on stoga prokleo to mjesto, koje je bilo „mrsno”, t. j. ravno i plodno, da se u buduće bude nazivati „Dvrsno”, biva kamenito. Kada je svetac ove riječi izgovorio, cijelo mjesto, da je prekrila velika naslaga kamena i tako postalo kamenito i neplodno.

U Opštini grbaljskoj postoji predanje, da je sv. Sava na svom putovanju u Svetu Zemlju, dolazio u Grbalj i da se iz današnjeg Bigova lađom otisnuo na more. Iz istorije se pak zna da je sv. Sava iz Budve krenuo lađom put svetih mjesta. Ali je i u Budvi živa tradicija o sv. Savi. Tako se u Budvi pripovijeda, da se je jednom sv. Sava vozio barkom u blizini grada. More je bilo vrlo uzburkano, te s toga lađa nije mogla naprijed. Svetac se na to baci preko valova jednim malim kamenom, koji dopre do ostrvca sv. Nikole, a kuda kamen preleti, pojavi se iz mora kameni put, koplje visočiji od morske površine i to prav kao da ga je ko gradio uz uže (tunju). Sv. Sava pođe tim putem, a kad stiže na ostrvo, da ne bi kogod za njim došao, pruži svoj štap povrh vode, a put se ulekne tri noge ispod vode, te se i danas zbog toga ta pličina naziva „Tunjom”.

U selu Luštici narod pripovijeda, da je sv. Sava osvetio njihovu starinsku crkvu sv. Nikole kao i starinsku crkvu sv. Sergija i Vakha n Podima. Na području Arhijerejskog namjesništva bokokotorskog ima sedam crkava, posvećenih sv. Savi, što je, po svoj prilici u našem narodu najveći broj crkava na tolikoj teritoriji, koje su posvećene ovom narodnom Svetitelju. Najstarija je od njih crkvica sv. Save u Savini, po kojoj je dobio ime manastir Savina, a za koju narodno predanje kaže, da je osvetio lično sv. Sava. Iz prednjeg se vidi, da je uspomena na sv. Savu u našoj čarobnoj Boki živa koliko u ijednom drugom našem kraju, koji se ponosi narodnom svetosavskom tradicijom.

Izvor: Zetski glasnik, list za politiku, prosvjetu i privredu, Godina XI, Br. 780, Cetinje 27 maj 1939, str. 2.