Povodom šeste godišnjice od upokojenja protojereja-stavrofora Momčila Krivokapića, jutros je u crkvi Pokrova Presvete Bogorodice u Škaljarima,  služena  zaupokojena liturgija.

Sa groba svog oca, nakon liturgije, prisutnim članovima familije i građanima, obratio se arhijerejski namjesnik kotorsko-tivatski, paroh kotorski, protojerej – stavrofor Nemanja Krivokapić.

“Hvala vam što ste sa nama jutros kada se na godišnicu upokojenja molitveno sjećamo našeg draga oca Moma. Nismo se mi njega danas samo sjetili već smo zajedno sa njim i bili, jer smo služili Svetu liturgiju. A u Svetoj liturgiji svi smo zajedno, svi smo jedno i živi i mrtvi”, kazao je o. Nemanja, poručivši da nema podjele na žive i mrtve “već živi smo svi, jer je Bog naš, Bog živih”.

Bog je, nastavio je, živ jer je vaskrsao i pobjedio smrt i svima u grobovima život darovao, kao što se pjeva u najradosnijem troparu.

“To je ono čega se sjećamo ovih radosnih dana, kada proslavljamo najradosni praznik Hristovog vaskrsenja. To je ono što smo slušali u današnjem Jevanđelju, vaskrsnom, koje ponovo i ponovo svjedoči da je Hristos vaskrsao i donio nam vječni život. Sjetili smo se danas ponovo i onih divnih riječi koje je Mironosicama, koje takođe proslavljamo ove sedmice, vaskrsli Hristos rekao : “Ne bojte se i radujte se”. To su one ključne i važne riječi, koje treba uvijek da nam odzvanjaju u ušima, koje je naš dragi otac Momo volio stalno da ponavlja, tako da se i on danas sa nama raduje i mi svi zajedno s njim, radosni u Hristu vaskrslom. Hvala vam svima još jednom, neka vam gospod Bog dobrim uzvrati. Hristos vaskrese”, kazao je o. Nemanja.

Protojerej-stavrofor Momčilo Krivokapić preminuo je iznenada 29. aprila 2020. u 76. godini.

O. Momo Krivokapić rođen je 1. jula 1945. u Herceg Novom.

U Beogradu je završio Bogosloviju Svetog Save, a kasnije i Bogoslovski fakultet. Rukopoložen je za đakona 31. avgusta 1969. a za jereja 7. septembra 1969.

U septembru 2019. godine navršilo se 50 godina svešteničke službe paroha Krivokapića, koji će ostati upamćen po svojim britkim riječima, ljubavi prema Bogu i svom narodu.

Njegovog oca, koji je bio paroh u Bijeloj, sa još nekolicinom sveštenika Mitropolije crnogorsko-primorske, protjeruju iz parohija, a u svoju eparhiju ih prima tadašnji Episkop zvorničko-tuzlanski Nektarije (Krulj).

Sa 14 godina, o. Momo 1. septembra 1959. godine, odlazi iz roditeljskog doma, kao đak Beogradske bogoslovije.

Pred kraj svog srednjoškolskog školovanja, upoznaje svoju buduću suprugu Smiljku Milin, ćerku čuvenog profesora doktora Lazara Milina.

Nakon završene Srednje bogoslovske škole, upisuje Pravoslavni bogoslovski fakultet u Beogradu. 1967. godine.

Na samom početku studija, umire mu otac u svojoj 53. godini, a brigu o njegovom daljem školovanju preuzima Vladika Sava Šumadijski.

U toku studija, 1967. godine, dobija poziv za odsluženje vojnog roka.

Dekan mu izlazi u susret i on u septembru polaže čitavu treću godinu, odlazi u vojsku, a 1969. godine, paralelno sa završetkom vojnog roka, privodi kraju i svoje studije teologije.

Dobija stipendiju za nastavak školovanja na Oksfordu.

U isto to vrijeme, dobija poziv od staroga protojereja Bogoboja iz Kotora da dođe i da ga naslijedi u njegovoj parohiji, što je i uradio.

U odluci da prihvati poziv oca Bogoboja, podržao ga je i sveti Justin Ćelijski, kod koga je otac Momčilo kao student često odlazio u manastir Ćelije.

Umjesto da postane doktor psihologije na Oksfordu, otac Momčilo sa svojom suprugom, bira teži put i dolazi u Kotor.

Otac Momčilo Krivokapić bio je prvi rektor Cetinjske bogoslovije iz perioda obnovljenog rada od 1992. godine.

Opijelo i zaupokojenu liturgiju u hramu Sv. Nikole 2020. služio je Mitropolit crnogorsko-primorski g. Amfilohije.

Otac Momčilo Krivokapić sahranjen je na groblju u Škaljarima u krugu familije i građana.